De glorieuze wedergeboorte van de Piushaven
Schep voor schep, met de hand en met kruiwagens: snel ging de aanleg van het Wilhelminakanaal niet. Het begon in 1910 in Geertruidenberg en pas in 1919 kwam Tilburg in zicht. Daarna duurde het nog eens vier jaar voor de Piushaven klaar was.
De haven lag aanvankelijk aan de rand van de stad. Maar Tilburg groeide fors en langzaam vouwde de stad zich om de haven. De bedrijven konden geen kant op. Een nieuwe insteekhaven op industrieterrein Loven bracht uitkomst. De Piushaven verloor zijn economische functie. En raakte verwaarloosd.
In 1983 voer het laatste zandschip de Piushaven uit – om niet meer terug te komen. Eén havenarm werd dichtgegooid voor woningbouw. Het leek een kwestie van tijd tot ook de rest van de haven gedempt zou worden ten gunste van wegen en woningen.
(klik op een foto om deze groter te zien, met pijltjes-toetsen kun je dan naar volgende/vorige foto)
Toch liep het anders toen de gemeente zo’n 25 jaar geleden inderdaad de haven wilde opofferen. Het gemeentebestuur keerde op zijn schreden terug en kwam met een plan voor een totale make-over van het gebied.
De Piushaven nieuwe stijl is een enorm succes. Het heeft zelfs als inspirerend voorbeeld gewerkt bij de herontwikkeling van andere verouderde terreinen in de stad, met name de Spoorzone. Ook daar is nieuwe dynamiek ontstaan met een combinatie van industrieel erfgoed en nieuwbouw voor wonen en werken.
In 2023 konden we met een groot havenfeest het honderd-jarig bestaan van de herboren Piushaven vieren. De stemming over de Piushaven is definitief omgeslagen,Tilburg is trots op de Piushaven!